Vrijdag
26-06-2020 10:30
Reacties: Einde Gooi, veenweidegebied en Tienhovense Plassen
provincie Utrecht  vertrekpunt eindpunt NS Hollandsche Rading (rondwandeling)  afstand 21,6  aantal deelnemers op dit moment 6
 
Reactie dik v. (organisator / kaartlezer)  (27-06-2020)
Hier is alvast een verslag van de wandeling van vrijdag vanaf station Hollandsche Rading, de foto s komen later.
Omdat het een erg warme dag beloofde te worden hadden we besloten een half uur eerder om 10 uur te beginnen. Zodat we de ergste warmte van na 3 uur / 4 uur wat konden vermijden. We waren met ons zevenen. (Omdat ik dacht slim te zijn met een eerdere stoptrein vanuit Utrecht was ik station Hollandsche rading voorbijgereden en daardoor uiteindelijk 5 min. laten.) Mensen op de reservelijst (die overigens om een of andere reden ook niet door waren geschoven naar de deelnemers lijst) hadden al andere bezigheden. De wandeling vanaf Hollandsche Rading door Einde Gooi, het veenweidegebied met het Bert Bospad door de Westbroeker Zodden en de Bethunepolder en langs de Tienhovense Plassen is door zijn lengte een pittige wandeling.
En daar kwam de warmte nog bovenop, die vooral op de asfaltweggetjes in de open Bethunepolder flink kan oplopen. Zoals we merkten toen ik de wandeling in 2014 voor het eerst liep op een zeer warme dag. Ik had de wandeling na 2016 niet meer gelopen omdat ik hem te lang vond en ik vanwege klachten met mijn rug en benen kortere afstanden moest lopen. Aanvankelijk was de wandeling nog langer, zo n 23 km en liepen we ook nog naar Westbroek voor een koffiestop. Daarna heb ik hem ingekort zodat hij nu volgens de routeplanner 21,6 km is. Veel korter kan hij niet, of je moet het beginboogje door Einde Gooi of de Bethunepolder eraf halen, wat ik allebei niet over mijn hart kan krijgen.
De wandeling hoort voor mij in een rijtje met Naardermeer, Ankeveense Plassen en Kromme Rade en Oppad bij Kortehoef (met nog de variant van Breukelen naat Hollandsche rading erbij). Wandelingen door het Hollandsch / Utrechtse veenweide- en plassengebied. De kern ervan is het Bert Bospad genoemd naar een in het gebied werkzame bos wachter, ik denk niet alleen voor mij verreweg het mooiste pad door het veenweidegebied, met Kromme Rade en Oppad samen op een tweede plaats. Het begin met het landgoedbos Einde Gooi met hoge beuken is een mooi contrast vanuit landschappelijk en historisch oogpunt.
De wandeling begint op de historische en lang betwiste grens van Utrecht en Holland: de Hollandsche Rading (rading is grens of lijn, het woordje raai betekent ook voor.), uiteindelijk met grenspalen afgezet. De grens tussen het uitgestrekte veengebied en de hoge zandgronden van het Gooi. Heel toepasselijk kwamen we vlak na de start langs een eerste grenspaal, voor we Einde Gooi inliepen. Doordat ik - afgeleid door een gesprek - een afslag misten kwamen we in een nog iets mooier stuk met hoge beuken en varens dan ik kende, zonder veel extra afstand. Misschien houd ik het wel zo. In het bos was het ook nog heerlijk koel, de beste plek om je op een warme dag te bevinden. Op het pad langs de rand van Einde Gooi daarna kwam er nog een windje bij. Rechts weide met een brede sloot met waterlelies.
Dat bracht ons naar de Graaf Floris V weg en de Egelshoek, met weer een grenspaal bij Boerderij Vrede Best. Dan lopen we het Bert Bospad op door de Westbroekse Zodden. Omgeven door schijnbaar eindeloze verte en zonder stedelijke hoogbouw links of rechts. Het pad loopt tussen lange natte gaten door, nu vol biezen die hele stukken een eigenaardig groen kleuren. Op drogere plekken gele velden met ratelaars, met bruinpaars moeraskartelblad ertussen. Het pad wekt 4 km. lang een gevoel van tijdloosheid op. Qua flora is het ook ongeveer de goede tijd met veel witte moerasspirea en erop lijkende geurende poelruit, met kattestaarten, engelwortel, verderop zwanebloemen... Ook aan vogels lijkt er genoeg te zien, in ieder geval rietzanger, karrekiet en rietgors.
Verderop tussen plassen drijftillen met op groen veenmos rode rozetten van het vleesetende zonnedauw. Er staat ook wateraardbei en een grote boterbloem. Via een elzenbosje komen we aan de kant van Westbroek op de nogal drukke Kerkdijk, waarlangs we richting Tienhoven lopen. Na een bocht kunnen we langs de Nedereindsche Vaartdijk over een breed vrij liggend graspad naast de weg lopen. Er vliegen kieviten op die luid beginnen te roepen. Zo nu en dan komt een windje langs. En daar is onder een eikje een bankje met genoeg schaduw om met z n allen te zitten. Pauze.
Verderop staan in het water van de Nedereindsche Vaart vreemde blauw-paarse waterplanten op meerdere plekken. Het blijkt moerashyacint of snoekkruid, afkomstig uit Amerika, hier en daar verwilderd. Ertussen ook bladeren met een geribbelde rand van kalmoes. Dan lopen we door naar de open Bethunepolder, over de weinig beschutte geasfalteerde Landweg en Griendweg. Het is er warm, maar minder erg dan ik vreesde, zo nu en dan is er een windje. Er is hier meer natuurgebied bijgekomen maar de wandelaar moet het met de verharde weg doen.
In een wei een grote, smerige ooievaar, in de sloot wat geel blaasjeskruid, ook deels een vleesetende plant. In een weide veel koeien. Via de halfverharde Meeuwenseweg lopen we op Tienhoven af, met boven de huizen twee kerktorentjes uitstekend, hooggelegen langs de polder. En met het Olde Regthuys een mooie plek voor een pauze, om iets te drinken na ruim 14 km. Daarna lopen we langs het Tienhovense Kanaal bijna in rechte lijn terug naar het beginpunt. Het eerste stuk dichtbegroeid met bomen en struiken, in het water van het kanaal gele plompen en waterlelies, dan wordt het opener. Er zitten lepelaars, in de verte een grote zilverreiger en er duikt een zwarte stern het water in en vliegt dan vlak langs ons.
Een voorbijganger op fiets beladen met een telescoop weet precies te vertellen wat er allemaal te zien is. Verderop is een nestplaats van zwarte sterns. Daarna wordt het pad ook wat opener en lopen we nog een stuk in volle zon. Tot het laatste stuk langs de Graaf Floris V weg weer meer beschut wordt. Langs enkele grenspalen. Tenslotte zijn we weer terug bij Hollandsche Rading. Het was een pittige wandeling concludeert iedereen wat verhit. Het was een lange wandeling. En het was een mooie wandeling. Dat is waarom ik hem nog wilde lopen. Ik vond zelf de warmte nog meevallen. En soms blijf je een lange en pittige wandeling lopen omdat hij te mooi is om hem niet te lopen en het zonde is om hem in te korten. Met een deel van de deelnemers dronken we nog een afsluitingsdrankje bij Station Peet. Iedereen erg bedankt voor het meewandelen en voor de mooie en pittige wandeldag samen. In de trein zag ik dat het buiten op dat moment (5 uur) 32 graden was. De fotoos van de wandeling komen binnenkort als ik ze op orde heb.
Foto's

Kijk hier voor de foto's van deze tocht.


Carpoolen, voorpret of even laten weten wat je vond van de tocht?
Plaats een bericht (alleen voor deelnemers)


terug

deze pagina is zichtbaar voor alle bezoekers van de site www.dewandelsite.nl

  •  
  • LOPUS wandelvakanties
  • TT wandelreizen