Maandag
14-09-2020 13:20
Reacties: 3 x Terschelling, dag 1 om Noordsvaarder & West Terschelling
provincie Friesland  vertrekpunt eindpunt West Terschelling (rondwandeling)  afstand 11 + 12 km  aantal deelnemers op dit moment 9
 
Reactie dik v. (organisator / kaartlezer)  (18-09-2020)
Hier is alvast een verslag van de wandelingen van maandag 14 tot woensdag 16 september op Terschelling. De fotoos komen later nog.
Van maandag tot woensdag 14 tot 16 september wandelden we 3 dagen over het eiland Terschelling. De eerste dag twee korte wandelingen van ongeveer 11 km., de andere dagen nog twee lange. Ik had de wandelingen op het eiland eerder via de wandelsite gelopen eind juli 2017 (van 24 - 26 juli). Eigenlijk was ik nu ook liever in juli gegaan, maar deze week was de eerste waarin weer wat overnachtingsplaats beschikbaar leek, op het moment dat ik het plan ervoor bedacht. Het beloofde bijzonder warm weer te worden, vooral op dinsdag, de dag dat we over de Boschplaat zouden lopen. 29 graden zei buienradar. En dat werd het, maar ook weer niet helemaal. Iedereen had zelf een overnachtingsplek gevonden, enkelen bij het Stayokay, anderen bij een pension of bed en breakfast of bij vrienden op de fiets. Bij elkaar waren we met 13 personen.

Dag 1, eerste wandeling: rond de Noordsvaarder
Omdat de meeste mensen al op het eiland waren of vroeger met de snelboot waren gekomen vertrokken we maandag ongeveer een uur eerder dan aanvankelijk gepland, rond 12.30 van paviljoen De Walvis aan het Groene Strand, in plaats vanaf de haven zoals ik eerst had gedacht. Voor een wandeling rond de Noordsvaarder. Een deelnemer was verdwaald bij de Walvisvaarder in Lies een paar anderen kwamen vanmiddag bij de t2e wandeling. Maar al met al waren we nog met een hele groep. Over een pad langs het Groene Strand dat pas gemaaid was, maar met een randje met nog o.a. stralend witte parnassia, tormentil en watermunt. Op een duin lagen een troep geiten toe te kijken. Na het oversteken van het strand, liepen we aan de andere kant ervan verder over een pad langs heideveldjes met kraaiheide en struikheide en hier en daar wat dopheide.
De heiden was, nu in begin van september wel uitgebloeid en meer bruin dan paars. Ik had gehoopt dat die hier op het noordelijke eiland misschien nog wat zou bloeien. Maar dat was teveel gewenst. Tussen de heide stond al gaspeldoorn in bloei met gele bloemen tussen de stekels en brem met bossen grote zwarte peulen. Lijsterbessen met oranjerode bessen, rode kamperfoeliebessen. Vorig jaar stond die nog volop in bloei. Het pad naar het strand loopt door een afwisselend duingebied met heideveldjes, veldjes grijsgroene kruipwilgen, en bosjes met wilgen en populieren met lijsterbes en Gelderse roos ertussen en daarna passievruchtachtig geurend duindoornstruikgewas met oranje bessen die overliepen in zanduinen met helm. Daarna moesten we door het zand omhoog het zeeduin op. Van bovenop het zeeduin keken we uit naar alle kanten. In de verte lag Vlieland.
Jammer genoeg geen robben die op een zandbank voor het strand lagen te rusten, zoals vorig jaar. Over een groene vallei keek je uit op West Terschelling met de Brandaris en op het wad aan de andere kant van het eiland. Het uitzicht boven op het ruin 18 m. hoge duin laat je je adem inhouden. Een van de mooiste plekken waar ik dit jaar was. Het strand erna was uitgestrekt. Op de Noordsvaarder was zand en leegte, het was weids en bijna eindeloos, weids en eindeloos. Vorig jaar waren we hier enigszins overvallen door het opkomende hoge water dat vanaf zee het zand op kwam stromen. Daar hadden we dit jaar geen hinder van omdat het laag water in de ochtend en de avond viel. We koersten op een nieuw gevormd wat hoger duin af met uitzicht op Vlieland waar we een pauze hielden.
Vorig jaar was ik in een ruime bocht over het duin gelopen. Nu liepen we na onze pauze verder om de duinen aan de rand van de Noordsvaarder heen, op de rand van de kwelderachtige begroeiing en het zand terug naar het Groene strand en De Walvis. Waarbij we werden opgehouden door een onwerkelijke roestbruine vlakte met een alleen al door zijn kleur nogal schokkende begroeiing. Waar nog bijkwam dat nogal wat deelnemers geen idee hadden wat ze zagen. Zeekraal, roodverkleurd. Dat bekeken en bevoeld moest worden, en eventueel geproefd. Ertussen stond paarse zulte of zeeaster (in de winkel te koop als lamsoor), groen van melkkruid zonder bloemen en roze bloemetjes van schijnspurrie dat ook goed zout verdraagt. En nog wat paarse plukjes echte lamsoor.
Terug bij het Groene Strand bleek het bij paviljoen De Walvis rustiger dan ik had gevreesd. Met weinig ruimte op het terras, maar binnen genoeg. Wat niet erg was met alle zon en warmte. Degenen die zich bij de 2e wandeling zouden aansluiten waren er ook al. We waren later terug dan gepland (net als vorig jaar trouwens), o.a. door de wat ruime pauze op het duin en de aandacht die de zeekraal vroeg.

Dag 1, tweede wandeling: rond West-Terschelling
Na een ruime pauze bij de Walvis vertrokken we (wat later dan de planning, ik denk rond 4 uur) voor de tweede wandeling. Het hoge Kaapsduin op, boven het Groene Strand, 31,4 m. hoog. Met boven uitzicht naar alle kanten. Langs het intrigerende sienhuisje dat bovenop het dun staat. Daarna omlaag langs een grillig en heuvelachtig duinveldje met heide en daarna liepen we weer verder langs deze kant van het Groene Strand. Aan het eind ervan staken we door naar de andere kant ervan naar waar we op de 1e wandeling waren doorgestoken naar de zee. Nu gingen we een pad op langs de rand van de uitgestrekte heidevlakte van de Kroonpolders, met groene plakken met altijdgroene kraaiheide en nu vooral bruine struikheide met nog een nagloeiende roze tint hier en daar. Aan de andere kant van de vlakte rijzen langs de rand de hoge zeeduinen met zandkoppen op.
Ik vind het een intrigerend uitzicht. Over de vlakte lopen een aantal paadjes, dwars erover richting West aan Zee, door de uitgestrektheid. Maar dat wordt te ver weg voor vandaag. We gaan rechtsaf op een ander smal pad over lage duintjes met heide richting een duinmeertje aan de rand van het dennebos, met een fietspad. Vanaf het fietspad volgen we slingerende paadjes door het wat monotoon dennebos. Het dennebos biedt onderdak aan veel kleine witbloemige denneorchissen, die je in juli tegen kunt komen. Maar niet meer in september. Enkelen namen hier een snelle afslag terug naar West-Terschelling, om hun bagage op te halen.
Aan de andere kant van het dennebos liepen we over een smal pad over t Grieneplak een heideveld midden tussen het bos, met grijswit rendiermos en geurige gagel erlangs. het pad bracht ons bij een meertje met aan de kant zonnedauw, moeraswolfsklauw (een zeer primitieve sporeplant) en grote veenbes, of cranberry, of lepeltjesheide, met grote rijpe rode bessen. Geen bloemetjes. Door wat bos en langs nog wat heideveldjes kwamen we bij de Doodemanskisten, nog een ander meertje. om er te komen moesten we ons tussen omgevallen bomen in een bosrand worstelen, omdat we een verkeerd paadje door het bas waren ingeslagen, in plaats van het normale brede zandpad. Het meertje spiegelde mooi in de schemer. Vlak daarna waren we bij de Brandaris in West-Terschelling, het eindpunt van de wandeling en de eerste dag.
Het was inmiddels rond half 8. Pogingen daar nog bij elkaar te komen liepen mis en waren ook niet heel productief. Het bleek zoal moeilijk om een etensplek in de omgeving van de Brandaris te vinden. Zodat we ons maar in kleinere groepjes opdeelden. Een prachtige zonnige dag vandaag en twee heel verschillende wandelingen.

Dag 2: over de Boschplaat
We zouden vandaag beginnen vanuit Oosterend, vanaf bushalte Wierschuur. Verder kan niet. Voor een wandeling over de Boschplaat, heen en terug, dat betekent ongeveer 20 km. heen en weer plus aanloop en terug naar Oosterend, bij elkaar ongeveer 27 km. Als alternatief was er de mogelijkheid om naar het Bunkerduin, vlak aan de Boschplaat te fietsen. Dat bracht de wandeling weer terug tot 20 of 22 km. Vorige keer (2017) was een deelnemer op de fiets naar het Bunkerduin gekomen. Deze keer had de meerderheid hiervoor gekozen. Met ons 2en liepen we vanaf de bushalte de Dwarsdijk op, het land in. Geen grijze luchten vandaag blauwe lucht, zon en licht. We volgden een breed schelpen(fiets)pad richting zeeduinen langs heidevelden en graslandjes, waarin een man met een plastic zak gebogen iets liep te plukken, cranberries, veenbessen die in de groene veldjes groeiden.
Bij het Bunkerduin kwamen de fietsers in plukjes erbij. Iemand had de fiets bij het Heartbreakhotel gezet, waar we aan het eind van de tocht langs de Boschplaat zouden aankomen, en kwam er nu aan lopen. Wat een extra pauze opleverde voor we het brede pad volgden. Met z n 10en vandaag. Voor ons hoge witte zandduinen. We bogen langzaam af naar het oosten eerst langs hoge zandduinen daarna langs de lagere stuifdijk die hier ooit is opgeworpen om de Boschplaat bij het eiland te houden. Iets verderop op de Boschplaat een vlakte van nu gemaaid gras en riet. Hier en daar wat rode klaver en gele bloemhoofdjes van biggekruid of leeuwetand. Verderop het eerste Engels gras. In mijn herinnering zag het hier toen ik hier langer geleden was blauw van het lamsoor. Nu vooral groen. De rode ogentroost die er vorig jaar stond was er niet meer. Het is duidelijk dat de Boschplaat aan het verlanden is.
Pas na een eind doken tussen de wielsporen van het karrespoor roze bloempjes op van (echt) duizendguldenkruid en wat kleine geelhartjes en een paar plukjes grijsgroene zeealsem. Drie jaar geleden was het ondertussen beginnen te regenen, vandaag niets dan zo, met een beetje wind zo nu en dan. Langs een wachthuisje van Staatsbosbeheer bovenop de stuifdijk waar we vorig jaar werden ontvangen met koffie en luwte, nu gesloten. Aan het eind van de stuifdijk staat er nog een. met een korte onderbreking liepen we (met ons allen) verder naar het einde van de Boschplaat en het eiland. Langs het pad op de Boschplaat werd de vlakte ruiger hoe verder we kwamen. Met vlak voor het eind van het pad een oranjebruin kleurend veld. Niet van zeekraal deze keer maar van stekend loogkruid. Met paarse zeeaster ertussen. Ik miste de lamsoor.
En toen was er het eind van het eiland in de zon, met voor ons de zee en de aanspolenede golven en in een hei-ige mist Ameland en zijn vuurtoren, vaag zichtbaar, als je goed keek. Een huifkarren stond langs de stuifdijk, de paarden stonden uitgespannen op het pad. We vonden een plakje in de schaduw van de stuifdijk met de rug ertegenaan en de zee voor ons om een eetpauze te houden. Daarna liepen we terug aan de andere kant van de stuifdijk, aan de zeekant. (Twee deelnemers wilden graag helemaal over het strand teruglopen.) Door een drooggevallen watergeul die tussen de duinen door liep. Die overging in lage duintjes begroeid met witte en roze zeeraket en stekend loogkruid. Ze liepen over in een uitgesterkte vlakte, Cupido s Polder. Op de ziltige lage plekken zoals in een wagenspoor paarse zeeaster. Op een ander wagenspoor liepen we langs de rand van de vlakte.
Aan de overkant lage zeeduinen langs het strand. Hier en daar een heel kleien duizendguldenkruid, ik denk fraai duizendguldenkruid en witte bloempjes van sierlijk vetmuur. De vlakte ging over in zanderige lage duintjes met duindoorn en daarna zand met hoog helmgras. Waarna het pad bij een opening in jet duin langs het strand op het strand uitkomt. Vlak bij het Reddingshuisje, waarop stond dat je op Terschelling Nederland was, voor de aangespoelde drenkeling. Het strand was naar beide kanten eindeloos, onder de zon en met een omfloerst nevelig licht. Een sms vertelde dat degenen die eerder waren teruggekeerd, natgeregend verder waren naar Oosterend en West-Terschelling. 7 km. verder lag het Heartbreakhotel op palen op het strand, onder de vlag van Terschelling.
Iets eerder was er een duinovergang voor de mensen die hun fiets bij het Bunkerduin hadden staan. Eigenlijk iets te vroeg, want vandaar moest je nog een stuk achter het duin verder lopen naar het Bunkerduin. (Wat google.maps al aangaf. Maar ik denk toch de goede overgang, want de volgende lijkt een stuk voorbij het Bunkerduin te liggen en dan moet je weer terug lopen. Bij het Heartbreakhotel hadden ze een wat ingewikkeld parcours in het etablissement. De fietsers kwamen later ook aan, zodat, toen we met ons 2en verder moesten om de bus te gaan halen, zo n beetje iedereen er was, verspreid over verschillende plekken. We waren ook duidelijk met te veel om bij elkaar te kunnen zitten. (Degenen die over het strand waren komen lopen moesten vanaf het Heartbreakhotel hun fietsen nog ophalen bij het Bunkerduin.) Dus ik weet niet meer precies hoe het verder met iedereen is afgelopen. Langs een weiland afgezet met een smal heideveldje met heide, langs nog een stuk uitgestrekte heide met witte zandduinen op de achtergrond en een paadje door een laag heideveldje met bloeiende veenbes of cranberry, kwamen we in Oosterend bij de bushalte. Ruim op tijd voor de bus van 10 over 6.

Dag 3: van Oosterend naar Formerum
Een niet zo lange wandeling van een kleine 18 km. - om s middags op tijd te kunnen zijn voor de boot terug. Wat uiteindelijk niet zo nodig bleek omdat bijna iedereen nog langer op Terschelling bleef.
Drie jaar terug schreef ik: Vandaag geen regen zegt het weerbericht en dat is zo, wel zon. Ook vandaag is het ander weer. Minder zon, wolken en een soms frisse noordoostenwind. We zigzaggen vanuit Oosterend door het duin over grasduinen en langs heidevelden, eerst richting zeeduinen met witte koppen. Met merkwaardig hoge struiken, heide zie ik als ik beter kijk, met groene pluimen. (Een boswachter vertelt iets later dat het bezemdophei is. Het verhaal is dat het met munitiekisten is meegekomen in de tweede wereldoorlog. Het zou van juli tot september moeten bloeien, maar ik zag alleen maar groen.) Dan terug op een smal pad over een duin met uitzicht naar alle kanten, tussen brem door. Ik zie een paar keer een haas wegrennen. (Natte heide.) Een stukje fietspad en over een huifkarpad, dan staan we voor een de Plak van 16, een grasveldje, drie jaar geleden geel en paarsrood van rolklaver en kattestaarten met de zeeduinen erachter. We maken een grote u-bocht over de Douwkesplak met struikheide, kraaiheide, dopheide en lage plekken met bloeiende veenbes of cranberry, vol met bessen.
De heide is nu uitgebloeid, maar hoe geweldig moet het zijn als die bloeit, nog maar een paar weken geleden. Aan het eind komen we weer bij het fietpad maar kunnen over een groen gemaaid veldje ernaast lopen, met scheef gewaaide bomen door de eewind. We volgen het fietspad richting het Hoornse Bos met aan het strand Kaap Hoorn, waar we voorbij lopen. Verder in de richting van het heideveld van de Koegelwieck. Op een open plek na een groene weide met paardjes, stoppen we om iets te eten en drinken. Dan lopen we verder langs een vlakte met riet en kruipwilg. Bij de Koegelwieck lijken schapen te liggen tussen de heide. Maar het zijn grote juten zakken. Ze zijn cranberry s aan het plukken , met grote getande scheppen die ze tussen de struiken door halen. Het tafereel ziet er, afgezien van de terreinwagens, 19e eeuws uit (zoals de schilder Millet het werk op het land afbeelde).
Iets hier voorbij slaan we af naar het strand, over een deinend veenachtig pad, met veenbes, cranberry, lepeltjesheide langs de kant (en kleurende duindoorn en kamperfoeliebessen). We klimmen omhoog over een steil en hoog zeeduin over, lastig begaanbaar omdat onder het mulle zand meteen een laag hard niet meegevend zand ligt. Met uitzicht naar beide kanten. Tussen lage duintjes en een stuk over het strand lopen we (1,5 km) naar de Zandzeebar bij Formerum aan Zee, voor een pauze tussen oosterse attributen en in de zon. Een deelnemer is nog een stuk achter de duinen doorgelopen naar een volgende wat minder uitdagende oversteek. Omdat er voor niemand veel tijdsdruk is kunnen we op ons gemak pauzeren. Het is ook een mooie plek om te zitten en van de vibes te genieten.
Daarna lopen we over een pad achter het zeeduin langs terug richting de Koegelwieck. (Twee deelnemers steken direct door naar Formerum omdat ze op tijd bij de boot moeten zijn, of omdat het genoeg is.) Aan het eind wordt het pad smaller en wat natter en dan staat de veenbes, cranberry, lepeltjesheide met rijpe, glimmende rode bessen kniehoog rondom. Maar zover komen we deze keer niet omdat we afslaan met het bredere pad mee dat de heide oversteekt richting Lies. We steken door over een pad op de rand van een heideveld en zandduintjes en dan lopen we over de Koegelwieck over heideveldjes met uitgebloeide struikheide met klein plukjes paars, groene kraaiheide, dopheide met hier en daar nog roze bloeiende dopjes en lage en hoger groeiende lepeltjesheide (veenbes, cranberry) met rode bessen. Naar de groene Liesinger Plak aan de rand van het duin.
In het groene gras liggen hagelwitte geiten, waarvan het moeilijk is je niet af te vragen hoe ze zo wit komen. (Misschien zijn ze zo wit omdat ze hier dagelijks op de bleek liggen, op het groene gras.) Na een stukje fietspad kunnen we een afgezet heideveldje oversteken door een hek (aan de andere kant er weer ui), met een kudde mooie landgeiten die de heide hier mooi grasvrij houden. Over een landweg met uitzicht over weilanden en oude boerderijen lopen we naar Formerum, waar nog plaats voor ons is op het terras. Net zoals we het wilden. Al was de temperatuur wel wat afgenomen na dinsdag (zo n 10 graden). (Met overhemd aan ging het net, uit de wind, al was het wat minder dan behaaglijk.) Een mooie plek voor een laatste drankje en om daarna te blijven eten. (Jammer dat de Irish stew op was.
Wat mij betreft waren het drie erg mooie wandeldagen. Zeker voor herhaling vatbaar, dan met bloeiende heide als het kan. Met mooie heel verschillende wandelingen. De uitgestrektheid en leegte van de Noordsvaarder en Boschplaat. De afwisselende heidevelden, groene plakken en ruige stukken bos en riet tussen Osterend en Formerum. De oversteek van de zeeduinen en het Kaapsduin bij West Terschelling. Over het weer hadden we niet te klagen, hoewel het dinsdag wat minder warm gekund had. En we waren met een prettig gezelschap, zoals ik het heb ervaren. Iedereen erg bedankt voor het meewandelen deze dagen en wellicht tot een volgende keer. (Ik stuur nog bericht wanneer ook de fotoos van de wandeling beschikbaar zijn.)
Foto's

Kijk hier voor de foto's van deze tocht.

 
Reacties deelnemers
Marian G. (19-09-2020)
Dik hartelijk dank voor drie prachtige wandeldagen op T. Alles perfect georganiseerd en beschreven! Je deed ons zelfs het schema met Terschellinger bustijden toekomen. We vormden een bont en opvallend gezelschap. Zo boden we behoorlijk wat afleiding aan terrasbezoekers, horecapersoneel, boswachters en cranberry-“plukkers”. En je hebt gelijk , je kunt heerlijk fietsen op het eiland maar lopend in jouw kielzog beleef je pas écht het eiland. Je hebt ons daar de mooiste plekjes laten zien en haar weidsheid laten ervaren! 
Joke P. (18-09-2020)
Wat heb ik genoten van het prachtige Terschelling. Top, dit wandelend met prima gezelschap onder leiding van Dik te mogen beleven. Voor herhaling vatbaar! Zo moeilijk te zeggen welke wandeling de mooiste was. Allemaal uniek. In de bus naar huis ontmoette ik Tim Voors. Een avonturier die alleen maanden door Amerika heeft gewandeld en een boek getiteld "Alleen" heeft geschreven. Samen trokken we de conclusie dat ook hij het wandelgebied van onze tweede dag de mooiste vond. Wat een gave ontmoeting en mooi gesprek heb ik met hem gehad. Maar ook met jullie vele mooie ervaringen gedeeld.  

Carpoolen, voorpret of even laten weten wat je vond van de tocht?
Plaats een bericht (alleen voor deelnemers)


terug

deze pagina is zichtbaar voor alle bezoekers van de site www.dewandelsite.nl

  •  
  • LOPUS wandelvakanties
  • TT wandelreizen